جسد زنده

قطره ای از زیر انگشترش لغزید، آمد آرام تا نوک انگشتش. دستانش می لرزید. این را اگر پروانه بودی و در فاصله کمی از دستش پرواز میکردی میفهمیدی. همان لرز لرزان، دو دستش را بالا برد تا محاذی گوش. رنگ رخسارش پریده بود. لب پایینش را سپرده بود دست دندانهای پیش و نیشش. ابروانش در هم تنیده بود، مثل ابرهای آسمان بارانی شمال؛ وقتی که دریا طوفانی میشود. دلش طوفانی بود. کسی چه میدانست چرا. خودش هم نمیدانست. یعنی نمیخواست بداند. یعنی نه که نداند … بماند!

دلش طوفانی بود؛ پرچم سیاه زده بودند: شنا ممنوع. انگشت شست پای راستش را به زمین می فشرد و کف پایش را روی آن قرار داده بود. نگاهش به میان دو پایش در عمقی از زمین گرفتار شده بود. همه چیز منتظر وقوع چیزی بود … ناگهان انگار نسیمی نرم از درز پنجره آمده باشد و گونه های پُر مویش را نوازش کرده باشد؛ نه! ناگهان انگار دستی گونه اش را ناز کرده باشد؛ آن شانه های ستبر به لرزه در آمدند؛ دستانش چون دو ستون فرود آمدند؛ این را اگر پروانه ای بودی در آن حوالی، میفهمیدی. زانوانش سست شدند. ناگهان مانند پیکره ای عظیم روی زانوانش فرود آمد.

دستانش را ستون کرد. پیشانی خیس از عرق را بر زمین گذاشت، چشمانش را بر خاک مالید، لب پایینش را آزاد کرد و نجوا کرد:

اِلا مَن تَکِلنی؟